Siłowanie na rękę ma spisany regulamin z dokładnością do milimetra: blat stołu ma 91,4 cm szerokości, poduszka pod łokieć 17,8 × 17,8 cm, a kołek do trzymania wolną ręką 2,5 cm grubości. Walka kończy się, gdy dowolna część dłoni od linii nadgarstka po opuszki dotknie poduszki bocznej. Dwa ostrzeżenia dają jeden faul, dwa faule przegraną walkę — a w systemie do dwóch przegranych wystarczy osiem ostrzeżeń, żeby pożegnać się z turniejem. Poniżej komplet wymiarów, procedura startu i katalog przewinień z regulaminu World Armwrestling Federation (WAF) w wersji z 2023 roku.
Stół: dwie wysokości, jeden blat
WAF rozgrywa walki na dwóch stołach różniących się wyłącznie wysokością. Reszta wymiarów jest wspólna, bo wspólna jest geometria chwytu.
| Element | Wymiar | Uwaga z regulaminu |
|---|---|---|
| Stół „na stojąco” | 101,6 cm od podłogi do blatu | wariant podstawowy mistrzostw |
| Stół „na siedząco” | 71,1 cm od podłogi do blatu | obaj zawodnicy muszą siedzieć |
| Blat | 91,4 × 66,0 cm | bez pleksi i taśm odblaskowych |
| Poduszka pod łokieć | 17,8 × 17,8 cm, grubość 5,1 cm | 5,1 cm od swojej krawędzi blatu |
| Poduszka boczna (pin pad) | 25,4 × 10,2 cm | 7,0 cm od kołka do jej zewnętrznego narożnika |
| Kołek na wolną rękę | średnica 2,5 cm, wysokość 15,2 cm | w połowie krawędzi (33,0 cm), 2,5 cm od brzegu |
| Siedzisko | 45,7 × 45,7 cm, 45,7 cm od podłogi | przednia krawędź równo z krawędzią blatu |
| Pas (strap) | szerokość 2,5 cm, klamra metalowa lub plastikowa | rzep niedopuszczalny |
Dwie liczby, których regulamin nie podaje wprost, wychodzą z tych wymiarów rachunkiem. Pierwsza: skoro kołki stoją 2,5 cm od przeciwległych krawędzi blatu o szerokości 91,4 cm, rozstaw kołków wynosi ok. 86,4 cm — i to jest cała przestrzeń, w której wolno pracować barkiem, bo linia środkowa biegnie dokładnie między nimi. Druga dotyczy pozycji niebezpiecznej: przepis zabrania opuszczania barku poniżej poziomu poduszki łokciowej, a ta leży 5,1 cm nad blatem. Na stole do siedzenia daje to powierzchnię poduszki na wysokości 76,2 cm, czyli 30,5 cm nad siedziskiem; na stole do stania — 106,7 cm nad podłogą. To próg, którego sędzia pilnuje głosem, zanim zacznie liczyć faule.
Przy stole stoi też podstawka na magnezję, kalafonię albo stickum — regulamin dopuszcza je wprost w punkcie o chwycie. Jak te środki zachowują się w pomiarach tarcia, rozkładamy osobno w tekście o magnezji na siłownię.
Chwyt, start i pin: 90 sekund, którymi rządzi sędzia
Zegar przed walką składa się z dwóch odcinków. Po wywołaniu nazwiska zawodnik ma 60 sekund na dojście do stołu — niedojście liczy się jak przegrana walka. Potem obaj mają 30 sekund na złapanie chwytu. Jeśli w tym czasie go nie ułożą, chwyt zakłada sędzia. Razem daje to 90 sekund, po których decyzja przestaje należeć do zawodników; sama walka limitu czasu nie ma.
Chwyt jest dłoń w dłoń, z kciukiem obejmującym kciuk tak, żeby kostka kciuka była widoczna. Palce wskazujące muszą leżeć na jednym poziomie, nadgarstki prosto, ręka wyśrodkowana na blacie, a wolna dłoń trzyma kołek. Barki ustawione równolegle do stołu; przed komendą mogą być przechylone na którąkolwiek stronę. Między barkiem a przedramieniem oraz między brodą a dłonią musi zostać odstęp szerokości dłoni. Nacisk do tyłu tak duży, że przeciąga rękę rywala przez linię środkową, traktuje się jak falstart.
Komenda to „Ready… Go!” w nieokreślonym rytmie — sędzia nie odlicza, więc nie da się wyprzedzić startu na podstawie kadencji. To odwrotność trójboju, gdzie komendy padają w stałej kolejności i opisujemy je w tekście o komendach sędziowskich. Koniec walki: pin to dotknięcie poduszki bocznej dowolną częścią dłoni od naturalnej linii nadgarstka po opuszki — albo zejście poniżej jej poziomu. Przypinać można wyłącznie na swojej, wygrywającej stronie stołu. Nogi wolno przy tym oplatać wokół nogi stołu albo opierać o przeciwną, a stopy mogą być w powietrzu — pod warunkiem, że nie przeszkadzają rywalowi.
Ostrzeżenia i faule: kurs wymiany
Regulamin ma trzystopniową walutę przewinień i jeden kurs wymiany podany w nagłówku sekcji 8: dwa ostrzeżenia równają się jednemu faulowi, dwa faule — przegranej walce.
| Co robi zawodnik | Skutek | Punkt |
|---|---|---|
| Ruch startowy przed komendą (barkiem, ręką, palcami) | ostrzeżenie — ale w chwycie sędziowskim od razu faul | 7.1 / 8.2.4 |
| Puszczenie kołka | ostrzeżenie bez przerywania walki; faul, jeśli dało korzyść | 7.3 |
| Zwlekanie z chwytem, „locking up” | ostrzeżenie | 7.2 |
| Oderwanie łokcia od poduszki (nawet minimalne) | faul; nie jest faulem, gdy kontakt trzyma triceps lub przedramię | 8.3.1–8.3.2 |
| Bark przekracza linię środkową między kołkami | faul | 8.1.2 |
| Dotknięcie brody, barku lub głowy | faul | 8.1.3 |
| Opuszczenie barku pod poziom poduszki w pozycji neutralnej lub przegrywającej | pozycja niebezpieczna, upomnienie głosowe, potem faul | 8.1.5–8.1.6 |
| Celowe wyślizgnięcie się w pozycji przegrywającej | przegrana walka od razu | 8.5.4 |
| Dowolny faul popełniony dalej niż 2/3 drogi do poduszki | przegrana walka | 8.1.10 |
| Faule obu zawodników jednocześnie | bez faulu, walka restartowana | 8.3.4 |
Z kursu wymiany wychodzi rachunek, który warto mieć w głowie przed pierwszym startem. Mistrzostwa WAF idą w systemie do dwóch przegranych, więc osiem ostrzeżeń to teoretyczne minimum, żeby odpaść z zawodów: osiem ostrzeżeń to cztery faule, cztery faule to dwie przegrane walki, dwie przegrane to koniec startu w danej kategorii. Krótsza droga jest czterokrotnie szybsza — dwa faule popełnione dalej niż 2/3 drogi do poduszki wystarczą, bo każdy z nich kończy walkę od razu. Pozycja neutralna sięga właśnie do dwóch trzecich drogi na stronę przegrywającą — za tą linią cena pomyłki rośnie czterokrotnie.
Osobno traktuje się wyślizgnięcie: gdy ręce rozdzieliły się całkowicie, a sędzia nie potrafi wskazać winnego, nikt nie dostaje faulu i walka wraca na pas. Faul za „spowodowanie wyślizgnięcia” leci wtedy, gdy zawodnik zdjął palce z dłoni rywala przed poślizgiem, zacisnął je w pięść w jego dłoni albo wyciągnął do siebie w pozycji łamanego nadgarstka. Po faulu przysługuje 30 sekund przerwy, a pasa sędzia nie może założyć niżej niż 2,5 cm pod naturalną linią nadgarstka.
Regulamin wycenia też przewinienia organizacyjne. Protest kosztuje 50 € i musi zostać złożony przed następną walką na tym stole — przy uznaniu pieniądze wracają. Rozpatruje się go poza podestem, a złamanie tej zasady to dodatkowe 100 €, czyli protest w niewłaściwym miejscu kosztuje 150 €, trzykrotność samej opłaty. Włączony telefon to 10 €, wejście na podest bez uprawnienia 50 €, a wulgaryzmy wobec sędziów 100, 200 i 300 € za kolejne razy (razem 600 €), po czym następne oznacza półroczne zawieszenie.
Kategorie: 89 tytułów na jednych mistrzostwach
| Grupa wiekowa | Rocznikowo | Klas mężczyzn | Klas kobiet |
|---|---|---|---|
| Sub-junior 15 | 14–15 lat | 7 | 7 |
| Junior 18 | 16–18 lat | 9 | 7 |
| Youth 23 | 19–23 lata | 9 | 6 |
| Senior | bez ograniczeń | 11 (−55 … +110 kg) | 8 (−50 … +90 kg) |
| Masters | 40–49 lat | 6 | 4 |
| Grand Master | 50–59 lat | 5 | 4 |
| Senior Grand Master | 60–69 lat | 5 | — |
| Super Senior Grand Master | 70 lat i więcej | 1 (open) | — |
| Razem | 53 | 36 |
To 89 kategorii, a ponieważ prawą i lewą rękę rozgrywa się w osobnych dniach, na jednych mistrzostwach rozdaje się 178 kompletów medali w klasach pełnosprawnych (do tego dochodzą kategorie para-armwrestlingu w ośmiu grupach startowych). Limit z punktu 1.2 to dwóch zawodników z kraju na kategorię i rękę, więc maksymalna kadra liczy 356 startów — i te dwie liczby tłumaczą, dlaczego siłowanie na rękę ma znacznie więcej medalistów niż trójbój przy porównywalnej liczbie startujących.
Siatka wagowa seniorów idzie co 5 kg od 55 do 90 kg, a wyżej skacze co 10 kg (100, 110, +110). U kobiet co 5 kg do 70 kg, potem 80, 90 i +90. Ważenie odbywa się 24–30 godzin przed pierwszym dniem, bez odliczania na ubranie, a waga musi wyzerować się na granicy klasy — w kategorii 70 kg liczy się 70,0 kg; zawodnik może też przeskoczyć jedną klasę wyżej. Trójbój IPF ma inny podział i inną procedurę ważenia, którą rozkładamy w tekście o kategoriach wagowych, a granice wieku zestawiamy w tekście o kategoriach wiekowych.
Czego nie wolno mieć na ręce
Tu regulamin siłowania na rękę rozchodzi się z trójbojem najmocniej. Punkt 4.1.4 zakazuje na całej ręce — od barku po opuszki — owijek na nadgarstki, pasków, bandaży i ochraniaczy na łokieć, opasek, pierścionków i bransoletek. Nie ma odpowiednika pasa, neoprenów czy taśm, które w trójboju są elementem wyposażenia i mają własne limity wymiarowe; zestawiamy je w tekstach o sprzęcie na zawodach trójboju i o neoprenach i taśmach na kolana. Jedyny wyjątek dotyczy wymogów religijnych: łokieć można zakryć elastycznym rękawem w kolorze kontrastującym z poduszką, po zgodzie zarządu.
Strój to koszulka z krótkim rękawem lub bez rękawów i spodnie sportowe (nie jeans), buty obowiązkowe — start bez nich oznacza oddanie walki. Paznokcie obcięte, długie włosy spięte, czapki z daszkiem niedopuszczalne.
Najczęstsze pytania
Czy wolno oderwać łokieć od poduszki? Nie, jeśli między łokciem a poduszką pojawi się prześwit — wtedy sędzia ma dać faul, choćby prześwit był minimalny. Nie jest to faul, dopóki kontakt z poduszką trzyma triceps albo przedramię, ale łokieć nie może wyjść poza żadną krawędź poduszki.
Ile trwa jedna walka? Regulamin nie przewiduje limitu czasu. Walkę przerywa się tylko wtedy, gdy sędzia główny albo lekarz uzna, że zawodnik nie jest w stanie jej kontynuować.
Co to jest chwyt sędziowski? Procedura po 30 sekundach bezowocnego układania chwytu: sędzia pyta każdego o kciuk na wierzchu albo pod palcami, sam układa dłonie i owija palce. Od tego momentu każdy ruch zawodnika — poprawianie palców, nacisk do tyłu, zginanie nadgarstka, start przed komendą, uniesienie łokcia — jest faulem, nie ostrzeżeniem.
Czy magnezja jest dozwolona? Tak. Punkt o chwycie dopuszcza stickum, kalafonię i magnezję, a przy stole ma stać podstawka na te środki, ustawiona tak, żeby pył nie przeszkadzał sędziom.
Czy można startować w dwóch grupach wiekowych? Juniorzy 18 i Youth 23 mogą zgłosić się dodatkowo do seniorów, Masters i wyższe grupy również — ale tylko do seniorów, nie do innej grupy mastersów. Sub-junior 15 nie może startować w żadnej innej klasie.
Źródła
- World Armwrestling Federation, Rules & Regulations, wersja 2023 — sekcje 1 (kategorie i ważenie), 2 (wymiary sprzętu), 4 (protokoły i kary), 5 (zasady walki), 7 (ostrzeżenia) i 8 (faule): kopia regulaminu na stronie federacji słowackiej (PDF).
- Rachunki własne na podstawie wymiarów z sekcji 2 regulaminu: rozstaw kołków (86,4 cm), wysokość poduszki łokciowej nad siedziskiem (30,5 cm) i nad podłogą na stole stojącym (106,7 cm), liczba kategorii (89), kompletów medali (178) i maksymalna liczba startów kadry (356).
- International Powerlifting Federation, Technical Rulebook, wydanie obowiązujące od 01.03.2026 — do porównania wyposażenia osobistego.
